سلاح ( موكي ) قسمت دوم                                                                                        MOO KI

سربازان هوارانگ در امپراطوري سيلا شمشير را بعنوان سلاح اصلي ارتش انتخاب كرده بودند. آنها نه تنها رزمي كار بلكه شاعر و اديب نيز بودند. هوارانگ را عموماً اجداد سربازان سامورائي ژاپن به حساب مي‌آورند. آنها سربازاني جنگجو و نترس بودند كه عاقبت باعث بر افتادن پادشاهيهاي همسايه يعني پيك چي و كوجوريو شدند.

محافظين خانواده‌هاي سلطنتي افراد خاصي بودند كه كونگ جونگ موسول را تمرين مي‌كردند. دوشيزگان درباري به محافظين زني احتياج داشتند كه آنها را در رختكن و اتاق خواب نيز همراهي كنند. بهمين دليل اين محافظين به سلاح‌هاي كوچك و سبكي نياز داشتند كه به راحتي در زير لباس مخفي شده و قابل حمل باشد . درست بر خلاف سلاح‌هاي بزرگي و سنگيني كه مردان محافظ قصر از آنها استفاده مي‌كردند. محافظين زن از دو شمشير كوتاه به نام دان سانگ گيوم براي اين منظور استفاده مي‌كردند.

دو شمشير كوتاه از چند جهت بر خنجر‌هاي عادي برتري داشت. اول اينكه اگر يكي از‌آنها در درگيري گم مي‌شد ديگري مي‌توانست جايگزين آن شود . چرا كه برخي اوقات از يكي براي دفاع و از ديگري جهت پرتاب به سمت حريف استفاده مي‌شد. و دليل دوم همين خاصيت استفاده در دفاع و حمله همزمان دو شمشير بود.

پهناي دان سانگ گيوم بين 3 تا 4 اينچ بوده و برخي تك لب و برخي ديگر دو لب ساخته مي‌شدند. در آنها صفحه تقريباً چهار اينچ مربعي جهت حفاظت از دست تعبيه شده بود.

تا قبل از سال 1910 سلاح‌هاي همچون شمشير نقش كليدي در موفقيتهاي جنگي كره بازي مي‌كرد. در زمان اشغال كره توسط ژاپن كه نگاهداري انواع سلاح‌هاي فلزي ممنوع شمرده مي‌شد، بسياري از شمشير‌هاي سنتي خانواده‌هاي كره‌اي جمع‌آوري شده و جهت استفاده در صنعت ژاپن ذوب شدند. اين قانون تا پايان اشغال يعني سال 1945 ادامه داشت. جانگ گيوم (شمشير صاف) اولين مرحله آموزشي در سلاح‌هاي كوك سول مي‌باشد. نام جانگ گيوم نه به دليل شكل تيغه كه بدليل حركات مستقيمي است كه توسط تيغه آن بسمت پايين انجام مي‌شود. بيشتر حركات شمشير از نوع جانگ گيوم مي‌باشد.

در يوك گيوم (شمشير معكوس) از تيغه شمشير جهت بريدن از پايين به بالا استفاده مي‌شود. يوك گيوم عموماً حركتي دفاعي بوده و در درگيريهاي نزديك به كار مي‌رود.

در حاليكه شمشير زنان ژاپني از دو دست و شمشير زنان چيني از يك دست جهت گرفتن شمشير استفاده مي‌كنند، در كوك سول تكنيكهاي شمشير شامل هر دو حالت مي‌باشد. زماني كه تكنيك يا هدف نيروي زيادي را مي‌طلبد از دو دست و در تكنيكهاي كه سرعت و دقت مورد نظر است از تك دست استفاده مي‌شود.

سلاح ( موكي)   قسمت اول                                                                     Moo Ki

سلاحها در هنرهاي رزمي سنتي نقش اساسي بازي مي‌كردند. زماني كه بيشتر سبكهاي رزمي اساس كار خود را بر تكنيكهاي دست و پا قرار مي‌دادند , هنرهاي رزمي جامع كهن شامل تمرينات سلاح نيز مي‌شدند. سبك‌هاي رزمي كره نيز بهمين ترتيب بوده اند و تكيه تنها بر تكنيكهاي دست و پا نتيجه‌اي جز گرفتار آمدن سربازان در دام سلاحهاي مهاجمين خارجي را به دنبال نداشت.

در مقابل هنرهاي رزمي چين كه عمده وقت خود را به تمرينات سلاحها مي‌گذاردند. كوك سول وان نيز به احياء ميراثهاي باقي مانده از گذشتگان يعني آموزش تكنيكهاي سلاح پرداخت. استاد اين جو سو  ( دان 10) برادر كوچك استاد بزرگ اين هيوك سو همچون ديگر اساتيد كوك سول آموزش سلاح بخش اعظم برنامه‌هاي  آموزشيش را تشكيل مي‌دهد. او مي‌گويد « بونگ (چوب ) قديمي‌ترين و گيوم (شمشير ) عمومي ترين سلاح بوده است»

تكنيكهاي شمشير در كوك سول وان مستقيماً از روش‌هاي باستاني كره گرفته شده است. براساس اسناد تاريخي شمشير زنان كره در دوره سه پادشاهي از درجات بالاي اجتماعي برخوردار بودند. در آن زمان آنها احترام و محبوبيت خاصي داشته و اغلب ژنرالها و دولتمردان از جمله شمشير‌ زنان برجسته بودند.

آنچنان كه در تاريخ آمده است شمشير جواهر نشان كيم يو شين از ژنرالهاي امپراطوري سيلا در هر شرايطي در دستانش قرار داشت. در يكي از درگيريها ژنرال سيم نا به تنهاي و شمشير بدست به ميان سربازان فراوان پيك چي رفته و سر آنها را يكي پس از ديگري از تن جدا مي‌كرد. سربازان مهاجم در حالي كه به شدت ترسيده بودند پا به فرار گذاشته و توان مقابله با سيم نا و شمشيرش را نداشتند. در جنگي ديگر سونا فرزند سيم نا با شمشير به جنگ انبوهي از راهزنان رفته و پس از كشتن بسياري از آنها بالاخره به واسطه زخم صد‌ها تير از پاي درآمد.

اولين گزارش از استفاده شمشير‌هاي فلزي مربوط به امپراطوري پيك چي در حدودسال 200 ميلادي مي‌باشد. در آن زمان ساخت فولاد و برنز در پيك چي امري عادي بوده است.

بر خلاف ژاپن و چين كه تيغه‌هاي شمشير مطابق نوع استفاده‌اي كه داشت ساخته مي‌شد، در كره تيغه‌هاي شمشير بر اساس خصوصيات منحصر به فرد افراد طراحي مي‌شد. آنها اعتقاد داشتند كه بهترين نوع شمشير مدل دست‌ساز آن بوده كه مطابق با قد و وزن فرد مي‌باشد.

طول شمشير‌ها از اندازه يك چاقو تا سلاحهاي بسيار بلند متغير بود. ژنرال معروف لي سون شين شمشيري با خود حمل مي‌كرد كه طولي معادل دو متر و نود سانتي‌متر داشت.

شکستن اجسام سخت ( قسمت دوم )

سينه پا بهترين نقطه جهت ضربه آپ چاكي مي‌باشد. قدرت ضربه‌ يوپ چاكي با شكستن اجسام بوسيله انتهاي پاشنه وكنار پا آزمايش مي شود. بدليل وجود استخوانهاي ريز در سطح بالائي پا (بال دونگ) اين مكان جهت شكستن اجسام سخت مناسب نمي‌باشد.

دو پايه اساسي در هنرهاي رزمي يعني سرعت وآرامش ، در شكستن اجسام نيز ضروري مي‌باشند. سرعت با ايجاد شتاب در حركت ، نيرو را بوجود مي آورد. تا زماني كه هيجان و انقباظ  عضلاتي وجود دارد آرامشي دركار نخواهد بود و بدون آرامش  سرعتي  وجود نخواهد داشت. آرامش با سستي ورخوت متفاوت است . منظور آرامشي است كه قصد ، تمركز و هماهنگي ذهني شما را يكي كند.

تمرين واقعي شكستن اجسام با پا به دو شكل دروني و بيروني شامل آماده سازي قسمتهاي از پا است كه قرار به ضربه زدن دارند. ضربه زني به كيسه توسط پا مي‌تواند جهت آماده سازي آنها موثر باشد.

تمرينات دروني شكستن به انتقال و استفاده از انرژي كي باز مي‌گردد.  اين تمرينات رزمي كاران را آماده مي‌سازد تا انرژي كي را به كل و قسمتهاي مورد نظر بدن انتقال دهند. كي از نظر محل ظاهر شدن به دو دسته ني گونگ و وي گونگ تقسيم مي‌شود. ني گوگ نيرو و انرژي دروني و وي كونگ نيروي فيزيكي همچون قدرت ماهيچه‌ها و روباط‌ها مي‌باشد. هر فعاليتي شامل هر دو نوع انرژي مي‌شود . بعنوان مثال حركتي فيزيكي همچون ضربه پا شامل مقدار معيني از انرژي دروني است.

زماني كه رزمي كار ضربه مي‌زند , حركت صحيح مقداري انرژي دروني را به ضربه وي مي‌فرستد. و اين كار در مرحله‌اي به نام جاسه اتفاق مي‌افتد.  جاسه تركيبي از ايستادن صحيح ،‌ حركت پا ، هدف، تمركز و شكلي است كه جهت حركت آزادانه كي نياز مي‌باشد.  حالتهاي بدن ، حركات پا و تمركز ذهني بايد چنان صحيح انجام شود كه ني گنگ و وي گنگ را در قويترين حالتشان با يكديگر تركيب كند وبهمين دليل  قبل از انجام تمرينات شكستن اجسام سخت رزمي كار ابتدا بايد به تصحيح هيانگ خود بپردازد.

سه نوع اساسي از شكستن در كوك سول وان موجود مي باشد؛ نگهداري كامل جسم شسكتني ، نگهداري متوسط جسم و جسم آزاد .  در نوع اول جسم برروي سطوح محكم قرار مي‌گيرد وعمدتاً جهت شكستن بوسيله دست و آرنج يا سر بكار مي‌رود. در نوع دوم جسم توسط يك يا چند نفر نگه داشته مي‌شود و بدليل كنترل كمتر برروي جسم از حالت قبل سخت تر است.  شكستن بوسيله پا در اين شاخه قرار مي‌گيرد.

جسم آزاد يا نوع سوم جزء مشكل‌ترين تكنيكهاي شكستن مي‌باشد. چرا كه تنها گوشه اي از جسم توسط حريف كمكي گرفته شده است. كمبود سرعت در ضربه باعث پرتاب شدن جسم از دست حريف خواهد شد. بهمين دليل سرعت و دقت بعلاوه جاسه صحيح مورد نياز مي‌باشد. همچنين ضربه زدن دقيقاً به مركز جسم بسيار مهم است در غير اينصورت جسم بدون شكستن به اطراف پرتاب خواهد شد.

هيونگ (فرم)                                                                                                                                 Hyung

هيونگ تركيب تكنيكهاي اساسي دست و پا به شكل حركاتي پيوسته مي‌باشد. اين تمرينات پايه‌هاي هنرهاي رزمي يعني زمانسنجي .تعادل ، سرعت وهماهنگي را جهت هنرجويان فراهم مي‌آورد. هنرجويان كوك سول با انجام مداوم هيونگ مي‌توانند حركاتي به ظرافت و تاثير گذاري آب روان داشته باشند. پنج اصلي كه هنگام اجراي هيونگ بايد رعايت شوند عبارتند از :

ü      چشمها (واضح و درخشان)

ü      ذهن (آرام و متمركز)

ü      بدن (پايين ,‌استوار و انعطاف پذير)

ü      پاها (آرام و دقيق)

ü      دست ها (سريع و كنترل شده)

كيوك پا (شكستن اجسمام سخت ) قسمت اول                                              KYUHK PAH

يكي از جلوه‌هاي عمومي نمايش قدرت در هنرهاي رزمي شكستن اجسام سخت مي‌باشد. برخي اين كار را جهت آزمايش  قدرت هنر رزمشان وبعضي ديگر جهت نمايش قدرت ضربه بدون آسيب رساندن به خود يا ديگران انجام مي دهند. شكستن اجسام سخت آنها را قادر مي‌سازد تا قدرت ، تمركز ، هدف گيري ونيروي دروني خود را بدون آسيب ديدن ديگران بررسي كنند و بالاخره برخي ازشكستن جهت امتحان صحت تكنيكهاي ويژه استفاده مي‌كنند.

در كوك سول وان ازشكستن اجسام آزمايش تكينكها به منظور قدرت ،هدف گيري و تمركز استفاده مي‌شود واين تكنيكها هرگز جهت نمايش قدرت بدني محض بكار بدره نشده و تنها جهت تصحيح تكنيكها استفاده مي‌شود.

تكنيكهاي پيشرفته شكستن بر اساس تعداد صفحات شكسته شده ارزشيابي نمي‌شوند بلكه به درجه سختي تكنيك اجراي بستگي دارند. مثلاً شكستهاي پيچيده در حال پرش بدون داشتن اطلاعات كافي از شكل وشرايط صحيح ضربه و انتقال كي امكان پذير نيست.

چوب عمده‌ترين وسيله جهت شكستن مي‌باشد چرا كه هم با دست وهم با پا قابليت شكسته شدن را دارد .

تقريباً كليه قسمتهاي محكم بدن جهت شكستن اجسام سخت قابل استفاده مي‌باشند. اگر چه در هنرهاي رزمي كره‌اي بيشتر ازدست و پا جهت تكنيكهاي رزمي استفاده مي‌شود. بدليل نقش عمده‌اي كه پا در هنرهاي رزمي كره‌اي بازي مي‌كند عمومي‌ترين سطح جهت شكستن اجسام نيز مي‌باشد.  قسمتهاي مختلف پا كه در شكستن اجسام بكار مي روند بستگي به جنس جسم شكستني دارند.  در شكستن سطوح استاندارد (1×12×12 اينچ) سينه وپهلوي پا بهترين نقاط جهت ضربه هستند . همچنين مي‌توان از انتها وپشت پاشنه نيز استفاده كرد.